Zomerforum

27/08/2010

"ball sense"
Aangezien ik in het buitenland woon kan ik niet bellen, maar wel emailen. Leuk onderwerp die veel nostalgische gedachten oproept.

Bril
Ik was een houten klaas die ook helemaal geen "ball sense" had en de gymles was beslist niet het hoogtepunt van mijn week. We hadden wel een goede gymleraar trouwens die veel afwisseling had in de lessen. Hij gaf alleen maat gymlessen en was niet zo jong meer. Hij had ook al les gegeven aan mijn vader en broers en wilde meteen op de eerste les even weten van wie ik een dochter was. Vreselijk vond ik het om zo in het middelpunt te staan! Ik vond het ook vreselijk om keeper te zijn met handbal. Ik droeg een bril en moest besluiten wat het belangrijkste was: met bril en dan de bal kunnen zien en proberen te vangen maar met het risico dat de bril geraakt zou kunnen worden, of zonder bril en dat betekende dan dat de andere gegarandeerd won want ik zag de bal niet aankomen. Een en ander resulteerde altijd in het feit dat ik één van de laatsten was die gekozen werd als er teams gekozen werden.
Deze gymleraar gaf ook straf, de jongens mochten kiezen: 1 of 100 waarbij 1 stond voor 1 forse tik met een plankje op je achterwerk of 100 strafregels. De meisjes hadden geen keuze en moesten 100 doen.

Schrijven met een kroontjespen
Ik heb leren schrijven met een kroontjespen, gelukkig, want ik haat het geluid van een griffel op een lei! We hadden een hele lieve juf met veel geduld en ik probeerde echt m'n best om haar een plezier te doen. Ik ben links, maar gelukkig waren de leerkrachten in die tijd (1959) al meer verlicht en mocht ik gewoon met mijn linkerhand schrijven. Dat gaf natuurlijk wel vlekken als ik met mijn hand over het pas geschreven gedeelte veegde. Het duurde voor mij dan ook langer voordat ik met een andere kleur inkt mocht schrijven als beloning. Die beloning kreeg je nadat je 5 stempeltjes voor net werk gekregen had. Je kon kiezen uit rood, groen, geel, bruin of paars.

Ik geniet van het programma en ben blij dat ik het via internet kan volgen!

Groeten,
Hennie Wallace-Ebbers

---

24/08/2010

Misdienaar
Hoi Ben,
Ik ben misdienaar geweest. Ik moest wel, mijn moeder was zo rooms als de paap. Het was wel een aardig leventje. Zo kreeg je vrij van school voor een huwelijk of begrafenis. Als kind keek je dan vooral naar de fooi die je kreeg en dat was vaak een gulden. Of zelfs een knaak. Dan was het feest.

Rooms genoeg
Overigens was het ook een goede zaak op de school. Als je maar rooms genoeg was, had je altijd een streepje voor. Als misdienaar had je wel erg veel streepjes voor. Ook dat was een zeer goede zaak.

Biechten
Wat biechten betreft: In de ochtend ging je met de hele klas en de broeder naar de kerk om te biechten. Dat was meestal zo van; ik heb een koekje gepikt. Ik heb eens opgebiecht dat ik snoepjes uit een winkel had gestolen. De dag daarna kreeg ik er van langs. Biechtgeheim? Hoezo?

Belletjes & Wierook
Ik bid nog wel maar ga niet meer naar de kerk. Ik vind het een poespas van jawelste met b.v. belletjes en wierook. Overigens wordt er met geld gesmeten wat betreft versieringen.
Voorbeeld? De kerstboom, die hoort thuis in de natuur en niet in een kerk.
Jezus gaf ook niet om weelde, de kerk straalt dat wel uit als je de mis bezoekt. En zo heb ik het geluk /geloof in de kerk verloren.

Bidden? Dat kan thuis ook.

Vriendelijke groeten
Ger van Wijk

---

23/08/2010

Ben Hur
Geachte redactie,
ik kom van katholieke huize en dus werden daar de films op uitgezocht. Favoriet waren De Rode Mantel, Marcelino Pane Vino en ook wel Ben Hur.
Ik ben van 1945 dus dat waren de films uit mijn kindertijd.
Ik kom uit een Brabants dorpje en de bioscoop bestond uit rijtjes stoelen, achter elkaar gezet in het patronaatsgebouw. En de film werd gedraaid door een paar vooruitstrevende jongens.

Groetjes, Marjan Goddijn

---

23/08/2010

Over naar de film gaan in de jaren 50
Ik herinner me de bioscoop in de Reigerstraat in Breda. Met de brede trappen omhoog. Aan de muren trapsgewijs de zwart-wit ingelijste grote foto's van diverse filmsterren zoals Frank Sinatra, Marilyn Monro, Fred Astaire Doris Day, Elisabeth Taylor en natuurlijk Bing Crosby en Gregory Peck. We zagen de spektakelfilms als de Robe (de Mantel) Ben Hur. En natuurlijk cowboyfilms met Roy Rogers.

Nek-loge
Soms gingen we naar het kleintje een bioscoop in de Brugstraat in Breda. We hadden weinig geld. Dus gingen we op de goedkoopste plaats zitten. Dat was helemaal vooraan op de eerste rij. We konden de honing-raten in het doek zien zo dichtbij was het. Ons hoofd in de nek en omhoog kijkend konden we zo de film zien. Dat heette in de volksmond "nek-loge".

Groet, Marianne

---

23/08/2010

Roken in de bios
Hallo liedens
Bioscopen herinneren mij ook aan de soort films die zij brachten.
Wie kent niet van vroeger in Haarlem de Rosy? Daar werden de cowboys films gedraaid. Toen mocht je ook nog roken in de bioscoop en met een stel vriendjes/broers deden we dat dan op de eerste rij.
Zo ontstond er een walm van rook voor het beeld tot grote ergernis van de anderen.

Stiekem niet naar de kerk
In de studio werd zondagsmorgens om 11 uur muziek films gedraaid. O.a. herinner ik mij
‘Circusprinzessin ‘met Marika Röck. Stiekem niet naar de kerk maar naar de bioscoop. En in Amsterdam de grote spektakel films in Du Midi, zoals de 10 Geboden.
Mooie herinneringen.

Groet
Jan Stam

---

19/08/2010

Gandalf
Hallo Ben,
Een niet zo spectaculair als wel een aardig bericht. Ik was in de jaren ’70 geabonneerd op de GANDALF. Een maandblad met vrije opvattingen tav sexualiteit. De verhalen en tekeningen/foto’s waren daaraan gerelateerd. Wat ik grappig vindt is, dat als je de inhoud van dat blad naast de huidige bladen legt dat het helemaal niets voorstelt. Schetst echter mijn verbazing dat toen ik mijn ‘collectie’ Gandalf aanbood op Marktplaats, de advertentie geweigerd werd wegens ‘pornografie ‘. Voor mij humor ten top.

Gr
Rinse Lammerts
Heerhugowaard

---

19/08/2010

Weekbladen
Bij ons thuis werden in de jaren 50 de volgende bladen gelezen:
De Spiegel, reeds genoemd, De Boerderij, die nog steeds bestaat. Mijn ouders verkochten veegeneesmiddelen aan huis vandaar dat ze geabonneerd waren op de Boerderij.
Begin jaren 60 kregen we een christelijk damesblad, nl de Prinses. Daar was mijn moeder op geabonneerd. In 65 ben ik getrouwd en ook ik had er een abonnement op.
Als kinderen lazen we De Arend, een christelijk jeugdblad.
Ik heb zelf nog 1 nummer van De Spiegel en een van mijn broers heeft 2 jaargangen van De Arend.

Succes met jullie programma

Wietske Kloosterhof

---

19/08/2010

Panorama
Hoi Ben,
Wij komen uit een R.K. gezin. Wij waren geabonneerd op veel jeugdbladen maar ook de Katholieke illustratie. Die las ik dus nooit. Te veel "gebidlip". Bovendien was de katholieke illustratie uiterst streng voor de jeugd. Vaak las je: een pak slaag moesten ze hebben, die jochies. Op een gegeven moment werd de "Panorama" afgeschaft, mijn moeder vond dat er steeds meer bloot in kwam. Jammer, jammer.

De lach
Mijn oudste broers hadden wel eens "De lach" op hun kamer. Deze lazen we ( mijn tweelingbroer en ik) dan stiekem.
Uiteraard werd deze "Lach" goed opgeborgen.
Ik hoor nu net Martin op de radio. Overigens is de kapper failliet gegaan. Er werden teveel tijdschriften gestolen.

Mazzol Ben

---

19/08/2010

Enorme vlieger
Ik had een oom, die vliegers maakte en het was in een jaar, dat hij voor mij een vlieger maakte die net zo groot was als ik op ongeveer 10-jarige leeftijd nu 55 jaar geleden. Eind van de middag na het eten heb ik die opgelaten en ik had aardig wat touw dus de vlieger stond al flink hoog. Vele ouders en kinderen kwamen dat bewonderen en namen zelfs touw mee om dat eraan vast te knopen om de vlieger nog hoger te laten komen. Het kwam zelfs zo ver, dat er nog slechts een stipje te zien was. Even over het hoofd gezien, dat je dat touw ook weer binnen moest halen. Het was nog steeds licht op een prachtige zomeravond en na ruim een uur klossen had ik de vlieger binnen en die was drijfnat van het vocht in de hogere luchtlagen. Fantastisch was het en iedereen bleef kijken totdat de vlieger weer op de grond was.

Groet, Leo

---

18/08/2010

Zwemmen & Vliegeren
Ook bij ons thuis werd zoals bij uw voorgaande belster door mijn vader zwemles gegeven. Er werd bij botenverhuur de Knip in Leidschendam een bootje gehuurd en aan een touw achter het bootje werden de beginselen van het zwemmen bijgebracht. We waren thuis met vier kinderen, drie meisjes en een jonger broertje. Ik weet nog wel dat het zwemdiploma in het zwembad Zuiderpark in Den Haag moest worden gehaald. Met rugzwemmen had ik het grootste probleem. De handen moesten in de zij, lukte dat niet zoals bij mij het geval was, dan werd je met een haak uit het water gevist en moest je het een paar weken later overdoen.

Creatieve vader
We hadden een zeer creatieve vader. Hij heeft voor ons een vlieger gemaakt in de vorm van een clown, en dan manshoog. Alleen het oplaten met een staart gaf in het begin problemen. De staart was te licht, dus een steen eraan. Zodra het goed ging(zonder steen uiteraard) mochten we de vlieger om beurten vast houden. Wat een plezier hebben we ermee gehad. Wat er gebeurde weten we niet, en wie de vlieger op dit moment vast had, maar de klos waar het touw omheen zat, zat voordat we het wisten om een elektriciteitsdraad heen boven op het plein waar de vlieger was opgelaten. Of we de vlieger nog ooit hebben teruggezien, kan ik me niet meer herinneren. Het waren mooiste tijden. Er was niet veel net na de oorlog, maar we hadden plezier met elkaar.

Groeten,
Jenny Schraven.

---

17/08/2010

Daf
Geachte radiomakers,
Er bestond in de begintijden van ons Dafje een combinatie van uw twee onderwerpen! Voor mensen die niet zo handig achter het stuur dachten of bleken te zijn, was er de mogelijkheid om rijlessen te nemen in een (zelf van tevoren gekochte!) Daf, en daar ook examen in te doen. Men kreeg dan een rijbewijs dat uitsluitend voor het rijden in Dafs was bestemd. Dit zorgde ervoor dat veel oudere mensen een Daf reden. Dit leidde mede tot het wat minder stoere imago.

Met vriendelijke groeten,
Rob van der Klugt

---

17/08/2010

Afrijden
1968 of was het 1969….
Ik mocht afrijden.
Voor me waren ze allemaal gezakt.
Je hebt een vervelende rijexaminator werd me nog gezegd, deze is niet makkelijk.
De auto in, op het plein geparkeerd, motor aan en wegrijden.
Gelukkig, dat ging goed, dacht ik nog toen ik klaar stond om de weg op te rijden…..
‘ Zullen we dan nu de handrem er maar af halen’ …klonk het naast me…..
Ik ging helemaal dood.
Ik ben wel in 1 keer geslaagd.

Groeten
van Magda

---

16/08/2010

Rijbewijs
Ik wil alvast reageren op de uitzending van 17 Augustus het onderwerp rijbewijs halen.
In 1960 moest ik mijn rijbewijs halen in militaire dienst in de kolonel palmkazerne in Bussum.
Deze opleiding duurde twee maanden daarna moest ik examen doen.
Ik was bang dat ik zou zakken en ik wedde met de rij instructeur voor vijf pakjes zware van Nelle,
Die hij zou krijgen als ik zou slagen.Op de dag van het examen moest ik 3 kwartier rijden.
Na afloop vroeg de examinator wie mijn instructeur was,toen ik zijn naam zei moest ik blijven zitten
En ging hij met de instructeur praten. Toen hij na een minuut of tien terug kwam vertelde hij me dat ik was geslaagd.
Toen heb ik “s avonds in de kantine van de kazerne 5 pakjes shag gekocht en de andere ochtend overhandigd aan de rij instructeur.
Om een lang verhaal kort te maken, zo heb ik mijn rijbewijs gehaald.

Marien Aalbregt

Hoek van Holland.

---

13/08/2010

Middenstandsgezin
In de jaren 50 en 60 dochter van de schoenmaker.
Wat ik me herinner:
"De klant is koning".
"blijf maar"! Als je winkel inkwam...
Dat laatste heeft veel invloed op mijn leven gehad.
Nooit geleerd om te zeggen: "kom maar ! "
Ik diende me te gedragen op straat.
Anders zou het klanten kosten.
6 kinderen in een 2-kamerwoning.
Achteraf bewonder ik mijn ouders.
Maar tijd was er niet voor ons.
"De klant was koning" !
De kinderen niet.
Ik heb me er nu mee verzoend.
Lee

---

10/08/2010

Kapperservaringen
Hallo Marcia!
Graag wil ik ook even reageren want mijn kappersbezoeken van het heden gaan nog altijd gepaard met een lichte angst door mijn slechte puberteit-ervaringen met de kapper!

Matje
In de tijd van de hippe permanentjes en dan vooral 'uitgegroeide' permanentjes (wat ik toen niet wist) ging ik ook met een plaatje van een uitgegroeid permanentje naar de kapper.
Vol verwachting was ik nieuwsgierig naar het resultaat. Dit werd echter een kort koppie met strakke krullen om het hoofd en een matje in de nek! Ik kon wel huilen toen de krullers eruit werden gehaald.
Toen de kapster vroeg of ze het nog even leuk moest föhnen, ben ik als een boer met 'kiespijn' en een smoes snel de kapperszaak uitgegaan.

Drama
Thuis kon ik alleen maar huilen, durfde de deur niet meer uit en toen mijn buurjongen waar ik heimelijk verliefd op was ook nog vroeg wat er met mij was gebeurd was ik helemaal ontroostbaar!
Eindelijk na een paar maanden werd het iets beter maar helaas weer een aantal maanden later werd ik nogmaals beloond met haar wat volledig dood was en ontzettend uitviel.

Tandarts v.s. Kapper
Nu wanneer ik de stap naar de kapper weer eens waag, denk ik hier nog steeds aan. En gaat er dan door mij heen: liever een tandartsbezoek!
Gelukkig is het resultaat de laatste jaren vrij goed maar ik blijf bang voor het eindresultaat.
Dus als ik mag kiezen: DE TANDARTS, even doorbijten maar dan ben je er vanaf! Terwijl de kapper je een langer 'pijn' moment kan bezorgen!

Succes met presenteren!

Groeten, Esther

---

09/08/2010

Mestzeug
Hallo Ben Kolster,
Ik ben in 1947 op een boerderij (met de naam De Groet Kuil) langs de Kromme Rijn bij Nieuw Amelisweerd te Utrecht geboren.
Wij hadden een gemengd bedrijf met koeien,varkens, kippen, boomgaarden en akkerland. Het gezin bestond uit mijn beide ouders en 4 kinderen (een jongen en drie meisjes) met een huishoudster en 2 knechten. Ook bij ons werd er jaarlijks geslacht de ene keer een mestkalf en de andere keer een vette mestzeug (wij fokten in die tijd biggen voor de mesterijen).

Eigen slacht
Het slachten geschiedde in de jaren 50-begin jaren 60 in het bakhuis waar in een ruimte een grote (houtgestookte) fornuispot stond voor het aanmaken van heet water die nodig was om het geslachte varken te ontdoen van zijn haar. Ik ben een keer bij het slachten van een mestkalf en vet varken geweest, daarna nooit meer. Ook mijn zusters wilde niets van het slachten weten. Het was zelfs zo erg dat we in die periode geen vlees van eigen slacht aten. Ik moest dan 2x in de week uit school bij de slager langs gaan om gehakt of varkens lapjes te halen.
Wat we wel lekker vonden was de bloedworst, balkenbrij, de uitgebakken kaaitjes (met stroop) en metworst die na enkele weken in de eigen rookkast gehangen te hebben er snel doorging bij ons allen.

Vrieskist
Het slachten geschiedde door een vriend van mijn vader die in Utrecht op het slachthuis werkte, Wij hadden thuis van jongs af aan al een vrieskist waar al het vlees ingevroren werd. Sommige onderdelen van de varken en koe wekte mijn moeder in wekpotten.
Maanden na de slacht zat mijn vader en de knecht bij het brood eten nog van de stukken gerookt spek te snijden die in de kelder of pekelbak bewaard werd.

Groet,

Henk Holl
Houten

---

05/08/2010

Tante Jans
In september 2005 is Tante Jans op 101jarige leeftijd overleden. Ongehuwd.
Tante Jans, goed katholiek, ging bijna ieder jaar naar Lourdes. Dat was haar vakantiereis. Daarbij had ze altijd last van een wond aan haar been, vanwege spataderen. Nadat zij 24 keer naar Lourdes was geweest en inmiddels al in de negentig was, vond ze het te vermoeiend worden.
Wat nu, vroeg ik haar toen. Ik ga nu naar Banneux in België. Dat is ook een Maria bedevaartplaats.

Rozenhoedje
Een andere oude tante, Tante Annie, was heel erg ziek en bijna opgegeven. Ik vertelde het aan tante Jans, kort voor zij naar Banneux ging. Ik zal een rozenhoedje voor haar bidden en een kaarsje branden.
Een paar dagen later belde mijn zusje op en zei, Tante Annie zit weer recht op in bed. Alle slangen zijn eruit. Als een feniks uit het vuur herrezen. Toen tante Jans na een week terug kwam en ik vertelde van Tante Annie, zei ze, Ben ik niet voor niets geweest en kijk mijn beenwond is dicht. Bent u 24 keer naar Lourdes geweest en één keer naar Banneux en. . . resultaat, zei ik. Tante Jans moest glimlachen.
Nog heb ik hier in de kast de fles Lourdeswater van haar staan.
Medicijnen gebruikte ze amper. Als ze zich niet zo lekker voelde, nam ze een slokje en voelde ze zich weer beter en werd 101.

Wel een rozenhoedje bidden, anders helpt het niet.

Hartelijke groet
Jan G. Stam

---

03/08/2010

Jantje heeft een broek gekregen
Jantje heeft een broek gekregen met aan elke kant een zak
die hij reeds de eerste middag vol met mooie dingen stak
knikkers ,krijtjes , drop een bal
slakkehuisjes wat niet al

In die huisjes zaten slakken daar had Jan niet aangedacht
en toen moeder hem des s'avonds naar zijn bedje had gebracht
deed zij ook een onderzoek
naar de zakken van zijn broek

Huh daar greep zij glibber glabber koud en wee opeens een slak
weet je wat er toen gebeurt is s'avonds laat met elke zak
moeder heeft met draad en naald
één voor één ze toegehaald.

H.G.R. Dirk Brandt

---

03/08/2010

Kinderliedje
L.S.
Dit liedje leerde ik in de jaren 60.

Er was een vogeltje en dat beestje kon niet kakken.
Er was een veertje aan zijn poepertje blijven plakken.
Hij zei, potdie, potda, potdomme.
Hoe is dat veertje aan mijn poepertje gekomen?
Toen kwam er een ander vogeltje aangevlogen en
die heeft hem dat veertje van poepertje gezogen.

vriendelijke groeten,
Akke

---

30/07/2010

Straffen
Als het over 'straffen' op school gaat, staan er ook hierover alleraardigste bijdragen in het boekje (alleen nog antiquarisch verkrijgbaar) van C. Wilkeshuis 'Meester Welbedankt. De school van 1900 tot nu'.
Het rijmpje, dat de klas van leerling Wilkeshuis aan de meester zou opzeggen als ze afscheid zouden nemen van de hoogste klas, werd de titel van het genoemde boekje:

'Meester welbedankt,
voor 't zitten in de bank
voor 't staan in de hoek
en de klappen voor de broek'.

Eerlijk zegt Wilkeshuis dat het er op 'het moment' niet van kwam om het rijmpje te zeggen. Maar... het spreekt boekdelen. Ergens in het boekje schrijft hij: '.... er is geen geleding waar men zo hevig grossierde in straffen dan in het leger en in het onderwijs'.

Als rondleider in het Onderwijsmuseum in Rotterdam hoor ik van senioren vaak verhalen over straffen. En over het feit dat de straf thuis nog eens 'dunnetjes' over werd gedaan.
Dan komt de tijd dat de straf nuttig moet zijn: plein vegen, corvee, extra huiswerk maken enz.
Een jaar of twee geleden echter verscheen de publicatie van een pedagoog onder de titel 'Wie de leerling liefheeft'. Eén hoofdstuk gaat over het straffen op school. Neen, geen nuttige straffen zegt deze pedagoog maar hele vervelende straffen. Geen extra werk maken voor een vak - ter oefening - waar je slecht in bent. Nee, strafregels, overschrijven enz. Zodat je er echt 'de pest in krijgt/hebt'. Tja, zo veranderen straffen in de geschiedenis.

Het Nationaal onderwijsmuseum heeft van 9 oktober 2010 tot 21 augustus 2011 de tentoonstelling 'Laatste waarschuwing'. Over straffen in de geschiedenis van het onderwijs. Ook voor kinderen is er een programma. Kijk eens op de website www.onderwijsmuseum.nl.

Tenslotte: alle eeuwen door zijn er lieve en hele vervelende kinderen geweest. Onderwijs en opvoeden kan wel eens verzuchtingen opleveren. De grote pedagoog Jan Ligthart klaagde daar niet over maar gaf zijn studenten mee: 'God gaf ons geen linnen, maar vlas om te spinnen'. Met andere (mijn) woorden: je werkt met een 'half product'.

Met vriendelijke groet,
Frans van Vliet

---

28/07/2010

Miepie
Mijn broertjes en ik wilde graag een hondje.
Maar ons moeder vond, dat ze genoeg hondjes had op twee benen.
En opeens op een morgen lag er een vuil mager wit poesje op de
beschuittrommel in onze winkel. Waar kwam ze vandaan? Van wie? Wij blij, eindelijk een beestje.
Bij de melkboer had ze het wel goed. Ze dronk geen melk alleen room en dronk water uit de goudvissenkom. Ze was een geweldige muizenvanger.
Groot feest was het als er jonkies waren.
Miepie was bijzonder en is aan ouderdom gestorven.

Groet
Jan G. Stam
Bussum

---

27/07/2010

Eengezinswoning
Hallo Ben,

Ook wij waren dolgelukkig met onze flat. Nieuw, goed geschilderd (scheelde heel veel klussen) en inderdaad van je zelf. Het was in de jaren 60 ook nog niet zo gemakkelijk om een huis te vinden en te krijgen. Gelukkig werkte mijn man toen bij Noury & vd Lande en via het bedrijf kon je in aanmerking komen voor een flat. Je moest wel getrouwd zijn, dus dat hebben we toen maar gedaan. Nu wonen we in een eengezinswoning, wat nu wel zijn voordelen heeft. Geen trappen meer lopen. Alleen vraag ik mij wel af, wat het verschil is tussen een muur van flats in de jaren 60 en de muur van luxe appartementen van nu. Geld???

Groetjes

Wil Mulder

---

26/07/2010

Tweelingbreibroeken
Hoi Ben,
Ik kom uit een gezin van 8. Drie broers en twee zussen.

Twee broers, Martin en Nico waren veel ouder dan ik. Mijn tweelingbroer was langer dan ik. Je weet het al; ik droeg altijd de kleren van mijn drie broers, er was te weinig geld voor nieuwe kleding. En waren de kleren versleten, mijn moeder was met naald en garen een heldin. Zij verstelde de kleren en zette op de versleten plekken, een ander stof.

Eens heeft ze voor mij en tweelingbroer Lex een wollen korte broek gemaakt. op school werden we toen de "Tweelingbreibroeken" genoemd. Het is wat.

Als ik nu de foto's van die tijd bekijk dan denk ik altijd dat ik erbij liep als een pias. Als kind realiseer je dat niet.
Maar ik heb ervan geleerd. Ik geef geen onnodig geld uit.

Vriendelijke groeten

Ger van Wijk

---

26/07/2010

Weggegeven kind
Hoi Ben
In jouw uitzending over grote gezinnen wil ik ook nog even het aspect van het 'weggegeven kind' noemen. Ik ben er een van tien en mijn ouders hebben mijn broer destijds gegeven aan een kinderloos echtpaar in de naaste familie die een opvolger op de boerderij wilden hebben. Destijds gebeurde het vaker dat een kind 'overhuisde' naar elders waar geen kinderen geboren konden worden.

Ik heb dat altijd een merkwaardig fenomeen gevonden. en ook nog iets over de kledij: ik ben de jongste zoon van tien kinderen en we hadden thuis een smederij. Op zaterdag wasten we ons in een grote teil waarin eerst mijn broers aan de beurt waren en daarna ik. Ik veegde dan het vuil van de smederij-kledij zorgvuldig opzij voordat ik me in de teil zette. en verschonen...? Deden we een keer in de week en kregen dan mooi wit ondergoed. Het tijdperk van de mondaine Bjorn Borg-onderbroeken was nog ver weg. maar was het een gemis...?

Hans van Echtelt, Schalkwijk

---

26/07/2010

Nieuwe zondagse jurk
Ik zelf ben van 1958, heb 2 broers en 2 zussen boven mij en nog 1 broer en 1 zus onder mij. Getrouwd met een boeren zoon met 10 broers en zussen. Wat mij het meeste is bijgebleven is de altijd gedragen kleding van je zus moeten dragen maar in april (denk Pasen) kregen we een nieuwe zondagse jurk (denk ook van de net ontvangen kinderbijslag) met gevolg dat we die natuurlijk altijd aan wilde en het maakte niet uit wat voor weer het was, wij droegen onze nieuwe out-fit met trots. We hebben wat kou geleden want het was natuurlijk wel een jurk gericht op de zomer en dat was het niet altijd om die tijd van het jaar.

Cees en Marijke
Urb. St.Nicolas
La Herradura
Granada Spanje

---

23/07/2010

Hannie Lips
Ik herinner me in ca 1960 of 61, dat wij de 1e televisie in de laan hadden. Alle buurkinderen mochten s'woendags bij ons kijken naar De Verrekijker, Wat wil je later worden en natuurlijk met de presentatrice Hannie Lips. M'n moeder (leeft nog, is nu 95 jaar) zorgde dan voor Exota en een stuk ontbijtkoek en wat snoep.
Het was elke woensdag middag feest in de buurt.



Vriendelijke groet,

 Luc van Doorenmaalen

---

23/07/2010

Flip de Tovenaarsleerlingen
Hallo heren,

Allerlei herinneringen komen weer boven. Mijn 1e kennismaking met de TV was de serie Flip de tovenaarsleerlingen. Flip werd gespeeld door Leen Jongewaard (daar kwam ik pas veel later acher). Geen flauw idee waar de serie verder over ging.



Hartelijke groeten,

 Ina van Tiggelen

---

22/07/2010

Bericht van de redactie
Vrijdag gaan we het hebben over het kennismaken met de televisie en over de onvergetelijke serie 'Ja zuster, nee zuster'. Als je bedenkt dat in 1952 nog maar 500 mensen een televisietoestel hadden dan mag duidelijk zijn dat ik nog een deels televisieloze jeugd heb gehad. Bij ons kwam er pas in 1964 een televisietoestel te staan, maar natuurlijk keek ik al eerder met name bij familie en bij de buren.
Populair in die beginjaren waren 'Pension Hommeles' een comedyserie van de VARA, geschreven door Annie M.G. Schmidt, het spelletje: 'Een kwartje per seconde' van Lou van Burg en de spelprogramma's van Theo Eerdmans ( geassisteerd door Maud van Praag ) met titels als: 'Je neemt er wat van mee', 'Willens en wetens' en 'Tel uit je winst'.

Kinderseries
Mijn eigen herinneringen gaan met name terug naar kinderprogramma's als de sciencefictionserie 'Morgen gebeurt het'met prof. Plano, 'Varen is fijner dan je denkt" met o.a. Piet Römer en omroepster Ageeth Scherphuis. Beide waren AVRO-series.
Een paar andere namen: Lassie, Okkie Trooij, Flip de tovenaarsleerling, Dappere dodo ( poppenserie ) en uiteraard Swiebertje. Uit 1960 herinner ik me de liveverslagen van de Olympische Spelen van Rome nog heel goed.

Ja zuster, nee zuster
'Ja zuster, nee zuster' was een zeer populaire televisieserie voor de jeugd, die trouwens met even veel plezier door volwassenen werd bekeken. Annie M. G. Schmidt tekende voor de tekst, Harrie Bannink voor de muziek. Er werden 20 afleveringen uitgezonden tussen 3 september 1966 en 7 september 1968. Er is slechts één aflevering bewaard gebleven, de andere zijn binnen een of twee jaar gewist.
De reeks handelt over de lotgevallen van de bewoners van Rusthuis Klivia die het regelmatig aan de stok krijgen met boze buurman Boordevol. De boze buurman is eigenaar van het pand en ergert zich groen en geel aan 'het rusthuis vol herrie'.
Naast de vast bewoners zoals zuster Klivia (Hetty Blok ) 'de ingenieur' vertolkt door Piet Hendriks en Gerrit de inbreker ( Leen Jongewaard) zijn er in elke aflevering één of meer gastrollen die door bekende Nederlanders worden vervuld. Zo maken Wim Sonneveld, Jan Blaaser, Johan Kaart, Luc Lutz en Hans Boskamp hun opwachting.
Tal van liedjes uit de serie werden hits. Veel later kwam er een toneelversie van de serie en afgelopen april eindigde de gelijknamige musical. Kortom een baanbrekende reeks waarover wel even te praten valt.

Groet en tot vrijdag

Klaas Samplonius

---

21/07/2010

Nationaal Onderwijsmuseum
Is er een duidelijke reden 'waarom rechts?. Dat zou ik niet zo kunnen zeggen. Wel enkele afgeleide zaken.
Vandaag - in het Nationaal Onderwijsmuseum in Rotterdam - nog gememoreerd tijdens een rondleiding voor senioren.

Natte inkt
De tijd van 'rechts schrijven', komt vooral uit de tijd dan met met kroontjespen (en daarvoor met ganzenveen) schreef. Je schrijft met natte inkt. Met linkshandigheid ga je met je hand over de inkt. Dus: vlekken en vegen. En als je je pen dan in zo'n onnatuurlijke houding heeft zoals je sommige (linkshandige) kinderen nu ziet? Tja, dan kun je niet schrijven zoals het hoort: cursief en dun op en dik neer. Linkshandig, in zo'n onhandige 'pose' schraap je het papier kapot.
En dan nog te weten dat in de klaslokalen het licht van links komt, dus goed op je blad papier valt. Ook dat licht zou je met je hand tegenhouden.

Straf
Er waren meesters en juffie die met de liniaal (tik) dwongen om rechts te schrijven. Er zijn aardige boekjes met verhalen uit het schoolleven van de 20e eeuw, waarin beschreven wordt dat meesters en juffen het kind dwongen het linkerarmpje op de rug te houden. Of.... ook dat kwam - blijkbaar - voor het armpje achter het rugje aan de leuning vastbonden. Tja.

U kent de zin uit het lied': ' .... nou die goeie ouwe tijd, die krijgt van mij toch mooi de zegen na....' Dat is cru, maar soms....

Rondleidingen
Overigens is het onderwijsmuseum in Rotterdam een bezoek de moeite waard. En zeker met een rondleiding waarin de geschiedenis van het onderwijs - via ingerichte lokalen van kloosterschool tot lokaal 1960 - wordt 'verhaald' en ruimte is voor allerhande vragen.
Tevens is er nu de - kleine - tijdelijke tentoonstellen AAP-NOOT-MIES over het leesplankje. In het najaar gaat de expositie 'ik ben stout' van start. Over straffen, vroeger en nu.

Met vr. gr.

Frans van Vliet
Rondleider (parttime) in het Nationaal Onderwijsmuseum te Rotterdam.

---

21/07/2010

Stotteren
Beste redactie
ik stotter vanaf mijn tiende jaar. destijds een groot probleem omdat de omgeving het als aanstellerij betitelde. je moest maar wat rustiger praten, was destijds de raadgeving maar dat hielp natuurlijk niets. op de middelbare school waren vooral de spreekbeurten een beproeving, zeker omdat de leraar Nederlands jouw praatje ook nog op zo'n ouderwetse bandrecorder opnam en nog eens - tot hilariteit van de overige leerlingen - nog een keer afdraaide. Ik heb me er doorheen geslagen, ben zelfs sportjournalist geworden waarbij communicatie een heel belangrijk onderdeel van het vak is. Momenteel ben ik columnist bij de Nederlandse stottervereniging die de mooie naam ' voor herhaling vatbaar draagt'. Kortom: het is toch wel een beetje goed gekomen met deze ras-stotteraar.

Hans van Echtelt, Schalkwijk

---

14/07/2010

Klokzeep
Mag ik Ben zeggen?
Goedenavond. Jullie uitzending over sparen van bonnetjes enz. Bracht me ineens in herinnering dat mijn ouders de eerste baby foto's van ons maakten met een fototoestel bijeen gespaard met punten van de klokzeep!

Kan iemand mij vertellen hoe dat precies ging. Ik heb deze foto's nog in mijn album zitten. Het is erg lang geleden ikzelf ben inmiddels 78.

Hart. gr Lies Tijsma, Drachten

---

07/07/2010

TBC
Hoi Ben,
Tuberculose heeft een tragische rol gespeeld in mijn familie. Mijn opa (van vaderskant) kreeg die ziekte in 1910 en hij had nog heel jonge kinderen. Mijn vader was de oudste, hij is van 1900 en moest de smederij overnemen waarin mijn grootvader de kost verdiende.
De tbc bleek op een bepaald moment namelijk niet meer te genezen ondanks het feit dat opa het laatste half jaar in een zogenaamde zuurstoftent in de tuin achter het huis doorbracht. Mijn opa moest zelfs het moeilijke besluit nemen om mijn vader voortijdig van de lagere school af te halen om zijn oudste zoon - mijn vader dus - boekhouden bij te brengen en andere administratieve zaken die van pas zouden komen wanneer hij er niet meer zou zijn..

Opa overleed in 1912, mijn vader was twaalf en zodanig bijgespijkerd dat hij samen met oma het smidsbedrijf kon runnen. Ik heb altijd waardering gehad voor mijn vader die door deze tragische omstandigheden nooit een 'echte' jeugd heeft gehad en (te) vroeg verantwoordelijkheid moest dragen. Overigens werd er na de dood van opa nog een kind geboren, mijn oma bleek dus in verwachting. Dat jongste kind is een aantal jaren opgevoed bij een oom, omdat oma die zorg er niet bij kon hebben na de dood van haar man. De moraal van dit verhaal is dat tbc destijds een moeilijk te bestrijden ziekte was en de nodige tragiek kon veroorzaken.

groet Hans van Echtelt, Schalkwijk

---

06/07/2010

Eerste Dronkenschap
Hallo Ben
Net had ik mijn vriendinnetje Tilly aan de telefoon.
We hoorden het onderwerp en herinnerden ons, dat wij in 1954 (9 jaar oud) een beetje dronken waren. We waren met haar moeder op bezoek bij familie in Zuid Duitsland op een boerderij.
Al die oudere mensen zaten te kletsen en te huilen en wij snapten er niets van. We gingen op avontuur door de boerderij en vonden een kastje met flesjes drank. Wij er van drinken. Lekker zoet. En we werden wat giechelig. Het bleek een soort oud bruin bier te zijn.
Het standje dat we kregen kwam niet erg over. We waren te vrolijk.

Ons eerste dronkenschap.
Groet

Jan Stam

---

05/07/2010

Boekweitgrutjes
Beste Redactie,
Naar aanleiding van ons telefoongesprek tijdens de uitzending van Familie Nederland op Maandag 5 Juli het beloofde recept van BOEKWEITGRUTJES. Mijn moeder kookte dat dus vaak op wasdag of op Zaterdag, Lekker makkelijk, snel klaar en ik smulde, toen en nu nog!

Het recept
Voor 1 persoon 3dl melk, Wordt ook wel van karnemelk gemaakt, maar dat schift snel en er moet bij het aan de kook brengen al geroerd worden, ik vind melk het lekkerst. Ook werden de grutten wel op een bord afgekoeld en later in punten gebakken in de koekenpan en weer met stroop gegeten, dit vermeld ik er maar even bij.
50 gram boekweitgrutten merk Koopmans of 60 gram grutten gekocht bij een reformhuis hier in Heiloo. Deze boekweit is iets grover gemalen. Is beter, naar mijn smaak.

Melk aan de kook brengen met snufje zout en als de melk kookt de grutten toevoegen. Al roerend 10 a 12 minuten zachtjes laten koken. Klaar. Een "antiaanbakpannetje" is aan te bevelen het "zet" snel aan , als je begrijpt wat ik bedoel en het pannetje maakt gemakkelijker schoon.

Ik eet het met (room) boter of Be cel en stroop. Heerlijk!!!! Maar niet te vaak!!!!! Succes hoor, maar of je het net zo lekker vindt als ik, dat vraag ik me af. Overigens is het voor mij pure nostalgie, dus net iets voor RADIO 5 NOSTALGIA

Met groeten, Oeke Duijneveld-Reitsma,